นานน้าน นาน แล้วน่ะนี่ที่เต้าไม่ได้เข้ามา เฮอ เกิดอารายขึ้นกับชีวิตเราตั้งเยอะแหนะ แล้วจะค่อยๆ เล่าให้ฟังน่ะ แต่ตอนนี้เราโตพอที่จะต้องหางานทำแล้วล่ะ แล้วงานที่ทำอยู่น่ะ ก้อไม่คาดฝันเลย เฮอๆ ฟังดูตื่นเต้นภาคภูมิใจมากมาย แต่จริงๆคือ เป็นอาชีพที่เราไม่ได้มีแววจะมาทำได้เลย อยากรุอ่ะจิ อิอิ เลขาจ้า ม่ายช่ายเลขาธรรมดาน่ะ เป็นเลขาครีเอทีฟ อารมณ์ว่าพวกคณะที่เราเกลียดอีก งง งง เหมือนกันว่าตัวเองมาทำได้ไง พอรุตัวอีกทีก้อมีโต๊ะประจำตำแหน่งแล้ว ก้อดีน่ะ เฮออออ ......ละไว้ในฐานที่เข้าใจละกันว่า อืมมมมมมมมมม แต่นอกจากอคติที่มีกะคนคณะนี้แล้ว พวกพี่ๆเค้าก้อเป็นคนดีอ่ะ ทำให้เราสามารถเรียนรู้คนอีกหนึ่งคณะ นิสัยใจคอ แบบที่เรากะไว้เปียบ ไม่มีพลาด
มีอยู่เรื่องนึง พี่โต๊ะใกล้ๆ ผ้ชาย สูง แม้นแมน ไว้ผมทรงจุกแบบแนวๆอ่ะ มีอยุ่วันนึงพี่เค้าบังเอิญไปสะดุดเกือบทำคีบอร์ดของโต๊ะอื่นตก ว๊ายยยยยเสียงดังจนเราต้องหันไปมองหน้า แล้วพี่เค้าก้อพูดต่อว่า แม่งอุทานซะตุ๊ดเชียว ทำเสียงเข้มกลับมาเหมือนเดิม (พูดแก้เขินอ่ะ) เราหัวเราะไปแปดวัน ตอนนี้คิดเรื่องนี้ทีไรยังขำไม่หาย
เอาไว้มีเรื่อง จะมาเม้าให้ฟังกันน่ะจ๊ะ จิงๆมีเรื่องตอนไม่เที่ยวเมืองนอกจะแก๊งป้าป้า สุขทุกข์คลุกเคล้ากันมากมาย เกลียดขี้หน้ากันไปเลย เพราะ อืมมม คงเพราะความอดทนเราน้อย หรือ อีกคนปากมากเกินไป ไม่ใครก้อใครแหละ เรื่องนี้ต้องเม้ายาวววววว แบบน๊อนสะต๊อบ
เราก้อเกือบคิดแบบนั้น แต่ประเด็นคือ สองวิชานี้เป็นวิชาจำพวกใช้ความคิดตอบอ่ะ ม่ายต้องอ่านหนังสือ ไม่ต้องจำ ใช้ skill ที่ฉานมีอยู่อย่างหาม่ายเจอตอบ ซวยแล้วซิครับท่าน 
